زنان معمار،معماران زن،معماران بزرگ زن،معماری و زن

مترجم: نغمه مقصود

با آغاز سال نو میلادی و در فاصله 3 هفته مانده به روز زن، بر آن شدیم تا ویژه نامه‌ای در ارتباط با بزرگترین معماران زن دنیا منتشر کنیم. این ویژه نامه، مجموعه‌ای است که در 7 قسمت به معرفی برترین معماران زن در دنیا خواهد پرداخت و مطالعه‌ی آن برای تمام معماران و غیر معماران عزیز، خالی از لطف نخواهد بود. تا پایان این ویژه نامه با ما همراه باشید و ما را از نظرات ارزشمند خود بهره‌مند سازید.

روز جهانی زن (8 مارس – 17 اسفند) نخستین بار در اوایل سالهای 1900 میلادی برای بزرگداشت زنانی که از مرزهای جهانی گذشتند و برای تساوی حقوق زن و مرد جنگیدند، برگزار شد. اولین بارقه‌های مبارزه زنان در یک دوره زمانی کوتاه در سیاست، اجتماع و حزب کارگر اوج گرفت و تسری یافت. متاسفانه نتایج این مبارزات و دستیافت‌های زنان در عمل، تضمینی برای تساوی حقوقشان نبود (و در برخی کشورها همچنان قوانین اجتماعی بر ضد زنان و به نفع مردان در برابرشان می‌ایستاد). زنان همچون گذشته به دلیل خصوصیات فیزیکی‌شان از فشارهای روحی و خشونت، دستمزد کمتر و عدم به رسمیت شناخته شدن، بیش از هر چیز رنج می‌بردند. در زمانی که چنین شرایطی در محیط کار برای تمام زنان حکمفرما بود، آمارها حاکی از این بود که فعالیت‌ها و تخصص شغلی زنان در زمینه معماری، توسط اجتماع ارزشگذاری نمی‌شدند. زنان متعددی که اکنون در تمامی جهان شناخته شده‌اند، از طرف متخصصان و دانشجویان معماری به گونه‌ای نادیده انگاشته می‌شوند که گویی وجود خارجی ندارند.

برای گرامیداشت روز جهانی زن، وب سایت معماری آرک دیلی از بنیاد خصوصی “آکویتتاس اینوایزیوز” (معماران ناشناس) خواست تا بخشی از عملکردهای زنان را در حیطه معماری و شهرسازی با همگان به اشتراک بگذارد. نتیجه، فهرستی از سوابق کاری 48 زن متخصص در 7 مقوله مجزا است: پیشگامان، در سایه‌ها، معماری، طراحی منظر، معماری اجتماعی، طراحی شهری و بهینه سازی معماری.

برای مطالعه بخش چهارم، طراحی شهری، با آرل همراه باشید.

طراحی شهری

طراحی شهری طراحی مجموعه‌ای پویاست که نیازمند توجه، مراقبت، اطلاعات و دانش گسترده می‌باشد. شهر، قطعه‌ای متحرک است و شهرسازی این ارتباطات متعدد را بکار می‌گیرد، به بازخوردهای مردم با اجزای محیط پیرامونشان دقت کنید. بدین سبب، نه تنها طراحان شهری نقش کلیدی در گسترش‌های شهری هستند، بلکه تئوریسین‌های شهری – همانند “جین جاکوبز”، “فرانچسکو کوی”، “زایدا موکسی”، “ماریا الاینه کلسدورف”، “پاولا برنشتین جاکوبز”، “راکول رولینک”، “سیلکه کاپ”، “ارمینیا ماریکاتو”- نیز در این میان نقش مهمی بر عهده دارند. در گروه طراحان “آماندا بوردن” نقش بزرگی ایفا کرده است و به دلیل کاری که در نیویورک انجام داده شهرت یافته است. جایی که علاوه بر طراحی برای گسترش شهر، سری از فضاهای عمومی را نیز گسترش داده است.

آماندا بوردن

معمار امریکای شمالی متولد سال 1943، وی دارای کارشناسی ارشد در طراحی شهری است و سخنرانی در برنامه تلویزیونی TED با عنوان “چگونه فضاهای عمومی شهر را وادار به کار می‌کنند” ارائه داد. او مدیر دپارتمان طراحی شهری و عضو کمیسیون مبلمان در طراحی شهری در سالهای 2012 و 2013 بود. همچنین هنگامی که در طراحی پارک شهر “باتری” فعالیت داشت، بررسی‌هایی در رابطه با چگونگی گسترش فعالیت کارخانجات در شهر، انجام داد.

کارمن پورتینهو

مهندس و طراح شهری متولد 1903، او بنیانگذار دانشگاه زنان متحد و پایه‌گذار سازمان مهندسان و معماران برزیل بود. او توسط پروژه گسترش پارک فلامینگوها در ریودوژانیرو، مورد توجه قرار گرفت، پروژه‌ای مدرن که تاثیر بسزای بر شهر داشت. او در سال 2001 در سن 98 سالگی درگذشت.

ارمینیا ماریکاتو

طراح شهری برزیلی و نویسنده‌ای تاثیرگذار، او موسس دپارتمان مسکن و گسترش شهری در سالهای 1989 و 2002 در سائوپائولو بود. او همچنین مولف اهداف بلند مدت و پیشنهادی شهری، با نظارت “لوئیز ایناسیو لولا دا سیلوا” در سالهای 1989 و 2002 بود. وی به تازگی به عنوان ناظر بر توافق‌نامه‌های حقوق بشر در سازمان ملل برگزیده شده است. او همچنین بنیانگذار آزمایشگاههای مسکن و تعاملات انسانی در دانشگاه سائوپائولو بود.

فرانچسکو کوی

فیلسوف فرانسوی و طراح شهری متولد سال 1925، او باستان‌شناس در زمینه فرم‌های معماری و شهرسازی و مدرس در زمینه شهرسازی، هنر و معماری در دانشگاه پاریس بود. در دهه 70 میلادی، مقالات متعددی با موضوعات متفاوت در مجله معماری و شهرسازی (A+U) منتشر کرد. در میان آخرین مطالب منتشر شده از وی، لغت‌نامه شهرسازی و طراحی تخصصی به چشم می‌خورد که در انجام آن با “پیر مرلین” همکاری داشته است.

جین جاکوبز

ژورنالیست و سخنگوی مستقل شهرسازی متولد 1916 در ایالات متحده امریکا، او در زمینه پرسپکتیوی که خیابانها و پیاده‌روها، در محیط زندگی ایجاد می‌کنند تحقیق می‌کرد. او شهرنشینی شهرهایی مانند لس آنجلس، بوستون، شیکاگو و نیویورک را آنالیز کرد و تیپ‌های مختلف خیابانها و راههای دسترسی را برای تغییرات و بازسازی آنها پیشنهاد داد. به عنوان یک فعال سیاسی، او با خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد تا انزجار خود را نسبت به جنگ ویتنام ابراز کند. او در سال 2006 در سن 90 سالگی درگذشت.

ماریا الاینه کلسدورف

معمار برزیلی متولد سال 1943، او قوانین کار را بهبود بخشید و یکی از رهبران گسترش ابعاد فرم‌شناسی در شهرسازی بود.

پاولا برنشتین جاکوبز

معمار برزیلی، او کمک بسزایی در تئوری گسترش انجام داد، تالیفاتی همچون “زاغه‌نشینان ریو، پاریس، هرماتان، 2002″، “استاتیک فاولا، پاریس، هرماتان، 2003″، “خیرگی تحسین برانگیز، سالوادور، ایدوفبا، 2012” در میان دیگر تالیفاتش خودنمایی می‌کنند. او همچنین در تالیف کتابهای دیگری همکاری داشته است.

راکول رولینک

طراح شهری برزیلی، او گزارشگر ویژه مجمع حقوق بشر سازمان ملل در بخش حق مسکن موردنیاز انسانها در دو دوره زمانی بوده است (2011-2008 و 2014-2011). وی مدیر گروه طراحی شهر سائوپائولو (1992-1989)، مسئول هماهنگی طراحی شهری و اداره پلیس (2002-1997) و طراحی امنیتی در برنامه‌های شهری وزارت کشور (2007-2003) را به عهده داشته است.

سیلکه کاپ

طراح شهری برزیلی تبار، او دارای مدرک کارشناسی ارشد و دکتری در فلسفه (PHD) از دانشگاه فدرال “میناس گرایز” بود 1999-1994، در حال حاضر مدرس دانشگاه مذکور می‌باشد (UFMG). او تجربیاتی در زمینه‌های معماری، شهرسازی و طراحی شهری دارد، تمرکز اصلی اکنون بر روی تئوری بحران و تاثیر آن بر معماری و شهرسازی است و علاوه بر این تحقیقاتی در زمینه اجتماعی–فضایی می‌پردازد.

زایدا موکسی

طراح شهری آرژانتینی متولد سال 1964، معمار و مدرس طراحی شهری در مدرسه معماری بارسلونا، او همچنین استاد میهمان در دانشگاههای معماری اروپا، امریکا و آسیا می‌باشد. متخصص در زمینه طراحی شهری و جنسیت، نوشته‌های او در کتاب “معماری یک شهر جهانی، 2004” فراتر از تالیفات دیگرش می‌باشد. او با نویسندگان و مولفان متعددی در مجلات و ژورنال‌های تخصصی همکاری داشته است.

تحریریه معماری آرل