زندگینامه محمد امین میرفندرسکی
محمدامین (داریوش) میرفندرسکی متولد ۴ آذر ۱۳۱۰ در گرگان، معمار و طراح موزه ایرانی بود. وی نسلی نو از معماران ایرانی را تربیت کرد که در آثارشان به چیزی بیش از زیبایی بصری و کمپوزیسیون فرمی (آنگونه در بوزآرت پاریس مدنظر بود) میاندیشیدند. آنها این روش را “معماری انسانی” مینامیدند و مسائل اجتماعی، ادبیات، شعر و فلسفه را اساس مبانی نظری معماری خود قرار میدادند. او دارای مدرک دکترای معماری و شهرسازی از دانشگاه فلورانس ایتالیا بود و به عنوان «مرد معماری و مرمت ایران» شناخته شده است.
فعالیتها و افتخارات میرفندرسکی
- استادیاری و دانشیاری دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران (۱۳۴۲-۱۳۵۶)
- ریاست دانشکده هنرهای زیبا – دانشگاه تهران (۱۳۴۷-۱۳۵۰)
- استاد مدعو دانشکده معماری کمبریج (۱۳۶۱-۱۳۶۸)
- بنیانگذاری اندیشه نو در آموزش هنر و معماری
- ایجاد همپیوندی میان آموزش معماری، هنرهای تصویری و نمایشی و موسیقی
- طراحی موزه بزرگ خراسان
- برگزاری جلسات شب شعر در منزل شخصیاش که باعث آشنایی دانشجویان زیادی با فضای شعر در ایران گردید
- تلاش برای ثبت جهانی باغ ایرانی
- تلاش برای عبور مترو اصفهان از نقشهای صحیح که همزمان به مقوله گردشگری نیز کمک نماید
- چاپ مجموعه شش جلدی در مورد مرکز تاریخی اصفهان، کاشی در معماری ایران و باغ ایرانی
این هنرمند معمار در آستانه چهلمین سالگرد تحول دانشکده هنرهای زیبا صبح روز چهارشنبه ۲۰ خرداد بر اثر بیماری سرطان در بیمارستان ایرانمهر تهران چشم از دنیا فروبست و با حضور اندک معماران ایرانی ۲۳ خرداد ماه از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.
معرفی موزه بزرگ خراسان، از آثار برجسته میرفندرسکی
بخش اصلی این موزه، که مربوط به حجم مرکزی ساختمان میشود، سرسرایی است که تمامی مسیرهای دسترسی به حول آن میگردد. قاعده این سرسرای استوانهمانند، محلی در نظر گرفته شده جهت نمایش کتب نفیس قرآنی که از قدمت زیادی برخوردارند. البته به غیر از فضاهای گردش تعریف شده حول فضای مرکزی، نوع طراحی که برای پوشش کف محل نمایش این کتب در نظر گرفته شده نیز، قابل تامل است. استفاده از هندسهای که تناسبات ویژهای را در فضا سبب شده و چشم بیننده را از فضای باعظمت موزه، آرام آرام به بخش مرکزی آن جذب میکند. اگرچه از دور نوع شی قرار گرفته در ویترینها مشخص نیست، اما این نوع بهرهمندی از هندسه که معماران ایرانی در آن تبحر ویژهای داشتند، خبر از مهمترین و ارزشمندترین بخش موزه میدهد و توجه به هندسه و تجلی آن در طراحی بنا به خوبی قابل رویت است.
