بداهه نوازی صنعتی: تلفیق هنر رقص و معماری رباتیک

این روزها معماری از ربات های صنعتی به عنوان یک ابزار استفاده می کند؛ پروژه “بداهه نوازی صنعتی” از آنها به عنوان یک مصالح بهره برده است. این پروژه بخشی از یک پژوهش در حال انجام به منظور ادغام رقص آرایی و معماری جنبشی توسط کریسا وارنا می‌باشد. این مشاهدات درباره چگونگی جذب دو رشته است که می‌توانند به سمت یکدیگر حرکت کرده و ایده‌های معاصر را تغییر دهند.

این پروژه چگونگی طراحی متحرک و ربات‌های صنعتی را بررسی می‌کند و می‌تواند پیچیدگی حرکت یافت‌شده در رقص معاصر را با استفاده از تکنیک‌های بداهه‌گویی ساخته‌شده، تجسم بخشد. ترکیبی از پرفرمنس‌های بداهه و از پیش طراحی‌شده که در شکل یک گفت‌وگوی اَدا-وار بین یک رقاص و دو نوازنده رباتیک طراحی می‌شود. واژگان اَدا–وار در توضیح و توصیف مجموعه‌ای از قوانین بر اساس تکنیک‌های بداهه توسعه می‌یابد.

فضا در تحولی ثابت است و توسط طرفداران ربات تنظیم شده و توسط آرماتورهای رباتیک به بازی درآمده‌اند. همانطور که در طراحی رقص توسعه می‌یابد، این رویه کیفیت‌های فضایی غیرقابل پیش‌بینی بین رقاص و فضا را تولید می‌کند. شرکت‌کنندگان بداهه‌نواز (رقاص و ربات‌ها) به شکل ممتد نقش‌ها را بین طراح رقص و اجراکننده تغییر می‌دهند.