محمدامین میرفندرسکی (۱۳۸۸–۱۳۱۱)، معمار، نظریهپرداز و استاد برجسته ایرانی، ملقب به «مردی برای تمام فصول معماری ایران» است. او که دکترای خود را از دانشگاه فلورانس ایتالیا دریافت کرده بود، نقشی بیبدیل در پیوند میان تفکر فلسفی، آموزش آکادمیک و حرفه معماری در ایران ایفا کرد.
۱. فلسفه و سبک: «مدرنیسمِ اندیشهمحور و مکتب اصفهان»
معماری به مثابه فرهنگ: میرفندرسکی معتقد بود معماری صرفاً ساختوساز نیست، بلکه تبلور کالبدیِ فرهنگ و جهانبینی یک ملت است. او بیش از آنکه به «فرم» بیندیشد، به «معنا» و «جوهر» فضا اهمیت میداد.
تئوریزه کردن مکتب اصفهان: او یکی از نخستین کسانی بود که به تحلیل علمی و زیباییشناسی معماری دوره صفویه (مکتب اصفهان) پرداخت و تلاش کرد منطقِ نهفته در آن (مانند سلسلهمراتب فضا و نور) را در پروژههای مدرن بهکار گیرد.
انسانشناسی فضایی: او بر این باور بود که معمار باید ابتدا «انسان» را بشناسد؛ بنابراین طراحیهای او بر پایه تجربه حسی کاربر و نحوه حرکت او در فضا شکل میگرفت.
زندگینامه محمد امین میرفندرسکی محمدامین (داریوش) میرفندرسکی، زاده ۴ آذر ۱۳۱۰ در گرگان، از معماران و طراحان برجسته ایرانی و چهرهای تأثیرگذار در آموزش معماری نوین بود. او که به «مرد معماری و مرمت ایران» شهرت داشت، دارای مدرک دکترای معماری و شهرسازی از دانشگاه فلورانس ایتالیا بود. میرفندرسکی نسلی […]
