معرفی مرکز گردهمایی کلمبوس و سبک پیتر آیزنمن

گرچه پيتر آيزنمن قطعا، در معماری امروزه نامی شناخته شده و معتبر می‌باشد اما تا چندی پیشتر از این، شروع به ساختن ساختمان‌های مهم و بزرگ نکرده و در مرحله اول، با نوشته‌ها، تئوری‌ها و معدودی خانه‌های مسکونی‌اش به شهرت رسیده است. یکی از اولین کارهای بزرگ وی، مرکز هنری وکسنر در کلمبوس در سال ۱۹۸۹ بوده است که توجه بسیاری از مطبوعات را به خود جلب نموده و به عنوان نمونه‌ای ممتاز از معماری دیکانستراکشن معرفی گشته است. شاید به دلیل تمرکز مردم و مطبوعات بر روی مرکز هنری وکسنر بوده است که کلمبوس، به شهری مورد علاقه معماران بدل شده و چندی بعد، آیزنمن طراحی و ساخت مجموعه مرکز گردهمایی کلمبوس را در فاصله چند مایلی از مرکز وکسنر، تقبل نموده و به پایان رسانید.

با نزدیک شدن به مرکز گردهمایی کلمبوس و راه رفتن در کنار پیاده‌روهای اصلی و طولانی آن، شاید نتوان به راستی این مرکز گردهمایی را شناخت اما می‌توان از این تجربه استفاده نمود و مقایسه‌هایی با کارهای پیشین آیزنمن (مرکز هنری وکسنر در کلمبوس و مرکز هنری آرونُف در سینسیناتی) انجام داد.

تحلیل نمای خارجی: مقایسه با آثار پیشین

شباهت‌ها با مرکز هنری آرونُف

از سمت مخالف خیابان اصلی که به نمای این ساختمان می‌نگرید، در وهله اول، جدا شدگی‌های نما با حجم‌های مختلف بنا را می‌بینید که احتمالا به منظور هدایت نمای این بنای ۶۰۰ هزار فوت مربعی به مقیاس انسانی صورت گرفته و بسیار به نمای مرکز آرونُف شباهت یافته که به همین طریق نماسازی گشته است. در سینسیناتی نیز، مرکز آرونُف اصولا با دیدهایی از پایین نگریسته و به دلیل قرار گرفتن مجزای آن، به صورت یک مونومنت بزرگ دیده می‌شود؛ با این حال چنین رویکردی در مرکز گردهمایی کلمبوس واقع نشده است.

تضاد با مفاهیم سبکی آیزنمن

به نظر می‌رسد که هر چند کم، اما این ساختمان بلند با مفاهیم قبلی سبک آیزنمن بر سر نزاع است و شاید آگاهی آیزنمن از این موضوع بوده است که عکس‌های منتشر شده اولیه از این ساختمان، اصولا از سازه‌های بلند مرتبه اطراف آن گرفته شده‌اند. این تصاویر در واقع، یک نمای خاص و جذاب از ساختمان را نشان می‌دهند؛ در حالیکه سیستم حجم‌های ترکیبی آیزنمن از این خیابان شروع شده و به اسکله‌های بارگیری اطراف می‌رسند. جایی که تنها توسط مسافران خوش شانسی دیده می‌گردد که در هتل‌های مرکز شهر اقامت نموده اند و به این مناظر دسترسی پیدا کرده‌اند.

فضاهای داخلی: تداوم و سادگی

تاثیر محور اصلی ساختمان که در طول کل مرکز اجرا شده است بر فضاهای داخلی آن به وضوح مشاهده می‌شود. با ورود به کریدور اصلی بنا، بازدیدکنندگان با فضاهای ممتد و بدون دکوراسیون مواجه می‌گردند که به عنوان نقطه مقابل نمای پرْکار آن قرار گرفته است. با این حال، نماهای داخلی مرکز گردهمایی کلمبوس فاقد قدرتی است که در مرکز آرونُِف مشاهده می‌شود. در عین حال، محور اصلی ساختمان، به بخش‌های دیگر و بدون جزئیات ساختمان اجازه می‌دهد تا به خوبی کار کنند. در راهروی اصلی نیز، تراس‌هایی مشرف بر محیط قرار داده شده‌اند که چشم‌اندازهای غیر معمولی از ساختمان و رهگذران را به بینندگان ارائه می‌دهند؛ همچون تکنیکی که در مرکز آرونُف نیز اجرا گشته بود.

باید توجه داشت که آیزنمن اغلب مرکز آرونف را ساختمانی درون‌گرا خوانده است و این امر می‌تواند ما را به این باور برساند که مرکز گردهمایی کلمبوس با فضاهایی ساده یک ساختمان برون‌گرا می‌باشد. با این حال، این بیان به سادگی ثابت نمی‌گردد. جان بورگی یکی از داوران بین‌المللی مسابقات، نمای این ساختمان را “توسعه نیافته” می‌خواند و این نکته را می‌توان با توجه به میزان گستردگی رنگ‌های خالص و زاویه‌ها مورد استدلال قرار داد. با آن که این نما می‌تواند در ذهن ما همراه با پیچیدگی‌های ظاهری، به نظر بیاید، اما این دیدگاه می‌تواند به سادگی تغییر کند، هنگامی که این نما را با ظاهر مرکز هنری وکسنر با فرم‌هایی چند لایه، پرداخت‌هایی متنوع و ترکیب متریال‌های غیر معمول مقایسه کنید؛ خواهید دید که نما به شیوه‌ای ساده در این ساختمان کار شده است.

چالش تعامل با محیط شهری

نمایی ساکن در منطقه‌ای پرتردد

موضوع دیگری که به واسطه نماسازی آیزنمن ایجاد شده است، زمانی رخ می‌دهد که نمایی غیر فعال و خنثی برای مدت طولانی در میان یک منطقه شلوغ شهری قرار می‌گیرد. همانند بسیاری از سالن‌های گردهمایی، ورودی‌های اصلی سالن گردهمایی کلمبوس نیز در طول روز خالی از فعالیت‌های روزمره می‌باشند و این امر در شب تشدید می‌گردد. این موضوع، قطعا مسئله‌ای بزرگ در محیط شهری این منطقه می‌باشد؛ به این دلیل که، این ساختمان رابطی میان مرکز شهر و همسایگی‌هایش می‌باشد که چون قسمت کوچکِ شمالی شهر به حساب می‌آید و به دلیل نایت لایفِ شلوغ و پر تردد و به واسطه بارها، گالری‌های هنری و کافی شاپ‌هایش شناخته می‌گردد. در عوض، این منطقه پر تردد به جای ارتباط با همسایگی‌هایش، به وسیله مرکز گردهمایی کلمبوس از مرکز شهر جدا گشته است.

مانعی بر سر راه جریان شهری

مجموعه مرکز گردهمایی همچون راه بندیْ، ترافیک و تردد پیاده‌روهای اطرافش را به حداقل می‌رساند و محیط شهری اطراف را با ورود به این خیابان، تا فاصله سه بلوک عظیم، به محیطی ساکن و خالی از رفت و آمد بدل می‌نماید. حتی در روزهای شلوغ گردهمایی نیز، جمعیت حاضر در همایش‌ها، به سرعت در هتل‌های مجاور مرکز پخش می‌گردند و در این اوقات نیز، مرکز گردهمایی کلمبوس همچون بنایی خالی از حرکت و جنبش به نظر می‌رسد.

جمع‌بندی: ارزش معماری و تجربه بازدید

آیزنمن در اغلب سخنرانی‌هایش به صورت اغراق‌آمیزی از احساس تهوع‌آورِ بازتابِ محیط‌های داخلی ساختمان‌هایش سخن می‌گوید. در حالی که در مرکز کلمبوس، اغلب فضاهای داخلی، فاقد پیچیدگی‌های عامدانه در القای چنین واکنشی می‌باشند؛ در حالی که پوشش‌های نصب شده در کف سالن که توسط کارفرما اجرا شده‌اند، قطعا می‌توانند چنین احساسی را در هر بازدیدکننده‌ای زنده نمایند.

با این حال، این ساختمان با وجود مقیاس عظیم آن یکی از ارزشمندترین مکان‌ها برای بازدید می‌باشد. تماشای رنگ‌های منحصر بفرد آیزنمن و زوایای غیر معمول این کار در مقابل طراحی شهری معمول اطراف آن، به یکی از جاذبه‌های شهر کلمبوس تبدیل گشته است. رنگ‌هایی که آیزنمن در این ساختمان به کار برده است، همچون مرکز آرونُف و تقابل ایجاد شده آن با همسایگی‌های کلیشه‌ای مرکز شهر، این ساختمان را برجسته‌تر از آن چه به نظر میرسد، نموده‌اند. نزدیکی این سازه عظیم به مرکز هنری وکسنر، تجربه دیدن دو ساخت بسیار متفاوت از آیزنمن را در زمانی کوتاه، مهیا می‌نماید.