طراحی اقامتگاه پیش‌ساخته برای زندگی در مریخ

طرح پیشنهادی اقامتگاه توسط مارک پودلاها و آنتونیو پوهانکوا برای زندگی در مریخ ارائه شده است. کانسپت این دو نفر بر اساس سفینه‌ای است که پس از برخاستن از زمین و حرکت به سوی مریخ، بر روی سطح سیاره می‌نشیند و با تغییرات اتوماتیک به یک اقامتگاه ثابت تبدیل می‌گردد. در واقع، این اقامتگاه درون سفینه پیش‌ساخته تعبیه شده و مسافran را از حمل مواد و متریال‌های ساخت‌وساز بی‌نیاز می‌کند و خطرهای نصب و برپایی یک اقامتگاه را کاهش می‌دهد. این سازه از متریال غشایی ETFE ساخته شده که برپایی آن سریع و قابل انعطاف است. این ایده تا حدودی متفاوت‌تر از پروژه «طراحی شهر در مریخ» توسط رضا اسلامی و عسل شوکتی است که شامل پروسه ساخت و برنامه زمان‌بندی متفاوتی می‌باشد.

کانسپت و فرآیند ساخت خودکار

در طرح مارک پودلاها و آنتونیو پوهانکوا، سفینه می‌بایست بر روی سطح مریخ بنشیند و متریال‌های سبک و پلاستیکی مانند ممبران، تکستایل و ETFE برای تولید یک فضای بسته مورد استفاده قرار گیرند. مفهوم ساخت‌وساز در این روش شامل چندین مرحله است و پروژه را نسبت به استفاده از ماشین‌آلات سنگین بی‌نیاز می‌کند. آنتونیو پوهانکوا شرح داده: «در این روش مفهومی، ترکیبات پیش‌ساخته بدون نیاز به نصب سازه و به صورت خودکار شروع به گسترده شدن می‌کنند.» مدیریت کردن یک مأموریت جهت معماری در مریخ، چالش‌های قابل توجهی به وجود می‌آورد و با توجه به میزان تدارکات ارسال شده و برنامه زمان‌بندی، خدمه می‌توانند به مدت یک سال و نیم در سیاره زندگی کنند.

خانه ای برای مریخ

اهمیت طراحی برای سلامت روان فضانوردان

طراحان این سیستم معتقدند که این مأموریت تنها در صورتی موفق می‌شود که خدمه طراح و معمار از محیطی مناسب، امن و آرام بهره‌مند باشند تا در جو خصمانه و محیط سخت مریخ به راحتی کار خود را به اجرا برسانند. آن‌ها بر این باورند که ارائه یک طرح خوب می‌تواند بر وضعیت روانی کاربران تأثیرگذار باشد. خلق شرایط مناسب برای طراحی و سپس زیستگاه سالم در سیاره‌ای که زندگی در آن سخت است، تنها موضوع مهم این پروژه می‌باشد که عامل مهمی در زنده نگه داشتن افراد طی مأموریت است.

خانه ای برای مریخ

ساختار ماژولار و سیستم‌های پشتیبانی حیات

فرم اقامتگاه به صورت یک سیستم ماژولار بوده و پس از طراحی و بررسی شرایط موجود به طرح نهایی می‌رسد. نسخه‌ای که از طرف این دو طراح ارائه شده شامل یک ساختار ۶ طبقه است که بر روی زمین نصب می‌گردد و تمام سیستم‌های پشتیبانی جهت آسایش در آن تعبیه شده است؛ سیستم‌هایی مانند تأسیسات الکتریکی و مکانیکی و ساختارهای پیچیده‌ای که سیرکولاسیون معماری و اکسیژن را در خود جای داده است. پس از فرود سفینه، ربات‌ها شروع به جمع‌آوری و پاکسازی منطقه می‌کنند و پوشش‌های سلولوزی و ETFE توسط هوای فشرده مریخ ارتجاع پیدا کرده و حول ساختار اصلی متصل می‌شوند. ساختار از پیش طراحی شده پروژه شامل سه بالکن است که با توجه به نیازهای سایت می‌تواند در موقعیت‌های متغیری قرار گیرد. اکسیژن مجموعه بعد از تبدیل گاز فاضلاب به هوای تمیز برای مجموعه مورد استفاده قرار می‌گیرد و آب هم از استخراج یخ درون زمین تهیه می‌شود.

خانه ای برای مریخ

مقایسه دو رویکرد برای سکونت در مریخ

دو تفاوت عمده در پروژه‌های «خانه‌ای برای مریخ» و «طراحی شهر در مریخ» زمان‌بندی و دخالت امور انسانی است. در پروژه رضا اسلامی و عسل شوکتی، پروسه طراحی از پیش انجام شده و روند ساخت و برپایی سازه اصلی بنا سریع‌تر می‌باشد. اما پروژه مارک پودلاها و آنتونیو پوهانکوا پس از رسیدن به محل طراحی شده و ۶ ماه زمان برای برپایی آن نیاز است. همچنین کانسپت کار رضا اسلامی و عسل شوکتی از متریال و شیوه اجرایی سریع‌تری را در دستور کار خود قرار داده است، در صورتی که حمل مواد و مصالح کانسپت «خانه‌ای برای مریخ» به زمان و فضای بیشتری جهت حمل آن نیاز دارد. عامل مشترک دو پروژه استفاده از ربات برای برپایی و ساخت بوده است. به طور قطع ربات می‌تواند روند اجرای کار را بهبود بخشد و بهترین شیوه شناخته شده به شمار می‌رود.

خانه ای برای مریخ