طراحی نتو پلاسما، الهام گرفته از داستانهای علمی تخیلی که با بهکارگیری از مواد نیمهزنده، اثر پیشرفت زیستشناسی را بر طراحی و معماری کاوش میکردند، معماری را از محدودیت مواد بیجان فراتر میبرد. این رویکرد چندرشتهای، معماری را با زیستشناسی، میکروبیولوژی، بیوتکنولوژی پزشکی و جراحی در هم میآمیزد.
افرادی چون مارکس کروز و راشکل آرمسترانگ در بارتلت، بر روی مواد متابولیکی برای توسعه مواد مرکب پویا و دوستدار محیط زیست تحقیق میکنند. این تحقیقات، ویژگیهای سیستم زنده را در ساختمانها و شهرها ایجاد کرده و سازهها را قادر میسازد تا با استفاده از منابع انرژی و مواد خام، در طول زمان تغییر کرده و به تغییرات آب و هوایی پاسخ مناسب دهند.
معماری زیستی
بیوآرشیتکچر (زیست-معماری) هنر و علم طراحی ساختمانها و فضاهایی است که زندگی و سیستمهای زنده را خلق، حمایت و منعکس میکند.
مواد تعاملی (Interactive Material)
راشل وینگ فیلد و همکارانش، مواد هوشمندی خلق کردهاند که به حضور زیستی پاسخ میدهند و تجربهای تعاملی بین انسان و مواد فراهم میآورند. طرح “سایه معکوس” (Inverted Shadow) یک سیستم کاشیکاری برای فضاهای عمومی است که هر کاشی به حرکت سایه پاسخ داده و مسیر نورانی را تا زمان عبور شما روشن نگه میدارد و نورپردازی موضعی و شخصی را فراهم میکند.
دانشجویان دانشگاه کمبریج، “خانه جلبکی” را ساختهاند که هیدروژن تولید شده از جلبکهای بهکاررفته در آن، قادر به تولید بیش از ۴۰۰۰ کیلووات ساعت انرژی پایدار است. تصویر زمینه این سازه، واکنشی به صدا بوده و با افزایش صدا، درخشش نور پسزمینه آن بیشتر میشود. این کاشیها حضور انسان را کشف کرده و تأثیر ملموسی در فضا دارند.
آلژاتکچر (Algaetecture = Alga + Architecture)
آلژاتکچر به معنای بهکارگیری جلبکها در معماری است. این رویکرد با استفاده از اصول میکروبشناسی، هیدروژن را از جلبکها برداشت کرده و انرژی لازم برای زندگی بهینه را فراهم میآورد. جلبکها منبعی تجدیدشونده برای زیستتوده و انرژی پایدار محسوب میشوند.
سازه فتوبیوراکتور (PhotoBioReactor) ساخته شده توسط چارلز لی، هم کارخانه سوخت تجدیدشونده و هم گیاه زیستپایدار است. این طرح، اشکال هنری را به ارمغان آورده و منظرهای الهامبخش و تخیلبرانگیز در فضا ایجاد میکند. “خانه جلبکی” دانشجویان دانشگاه کمبریج، با تولید هیدروژن از جلبکها، قادر به تولید بیش از ۴۰۰۰ کیلووات ساعت انرژی پایدار است که میتواند به برق تبدیل شود.
بتن خود ترمیم شونده
اگر بتن، پرکاربردترین ماده ساختمانی جهان، قادر به یافتن و بازسازی ترکهای خود باشد، نه تنها هزینهها به طور قابل ملاحظهای کاهش مییابد، بلکه به نفع محیط زیست نیز خواهد بود، زیرا تولید بتن ۱۰ درصد از انتشار گاز گلخانهای دیاکسید کربن را به خود اختصاص میدهد.
محققان با استفاده از روشهای مبتنی بر زیستشناسی، در تلاشند بتنی تولید کنند که با استفاده از باکتریها برای پر کردن سوراخها، خود را ترمیم کند. در دانشگاه تکنولوژی دلفت هلند، باکتریها برای تولید “لیمستون” (کربنات کلسیم) و پر کردن ترکها به کار گرفته شدهاند. در صورت بروز ترک، آب و اکسیژن وارد شده باعث فعال شدن باکتریها شده و آنها لیمستون تولید کرده و ترکها را پر میکنند.
قارچهای عایق کننده
قارچها بر روی دیوار لزوماً چیز بدی نیستند. Eben Bayer و Gavin McIntyre، دو فارغالتحصیل دانشگاه پلیتکنیک Rensselaer، نوعی ماده عایقکننده از قارچها اختراع کردهاند.
از مخلوط آب، آرد و قارچ صدفی، ماده عایقکننده ارگانیک و مقاوم به آتشسوزی به نام “Greensulate” (عایق سبز) از طریق فرایندی کاملاً ارگانیک تولید میشود. این دو محقق در تلاشند تا Greensulate را برای ورود به بازار قویتر و کاملتر کرده و آن را برای استفاده در عایقکاری ساختمان آماده نمایند.
