طبیعت: مهندس و طراح برتر سازههای معماری
طبيعت، طراحی زبردست و مهندسی چیره دست است که هم در انتخاب فرم و شکلهای یک جسم (متناسب با نیاز آن) بهترینها را انتخاب میکند و هم در انتخاب اسکلت و مکانیزمی که به آن جسم ایستایی و دوام ببخشد، سادهترین، متناسبترین و مؤثرترین را به کار میگیرد. جالب است که در طبیعت، فرم یک جسم و اجزای برپا دارنده و شکلدهنده آن به صورت متقابل، یکدیگر را تعریف میکنند.
بر این اساس در اواخر قرن بیستم نیز، توسعه و پیشرفتهای تکنولوژی و پژوهشهای انجام شده توسط برخی از معماران و مهندسان، این امکان را برای ساختن سازههای سبک فراهم کرد. در واقع یکی از دستاوردهای بزرگ در زمینه معماری و مهندسی، توسعه سازههایی با وزن کم بود که این کار تنها با الهام از ساختارها و تئوریهای طبیعی ممکن میشد.
رویکردهای معماری در تقلید از طبیعت
به طور کلی معماری میتواند در تقلید از طبیعت ۳ رویکرد را دنبال نماید:
۱- رویکرد فرمی: در این رویکرد طبیعت به صورت سمبل وارد عرصه معماری میشود.
۲- رویکرد سازهگرا: در این نگاه به اجسام طبیعی از منظر ساختاری جهت تحمل نیروها نگریسته میشود.
۳- رویکرد تکاملگرا: در این بخش الگوهایی از رشد موجودات یا ارگانهای طبیعی وارد عرصه معماری میشود.
تمرکز بر رویکرد سازهگرا در معماری
در این نوشتار سعی شده است تا دیدگاههایی در خصوص رویکرد دوم یعنی رویکرد سازهگرا ارائه شود. نمونههای شاخص این رویکرد، سازههای کابلی، سازههای بادی، سازههای پوستهای و گنبد ژئودزیک هستند.
دانلود مقاله “طبیعت، منبع تاثیرگذار سازه های معماری”
تحریریه معماری آرل
نویسنده: محمد شریف شهیدی/ پژوهشگر دکترای معماری دانشگاه تربیت مدرس
منبع: معماری آرل
