درگذشت سهیلا بسکی، بنیانگذار مجله معمار
سهیلا بسکی، چهره برجسته ادبیات، مترجم و بنیانگذار مجله نامآشنای «معمار»، روز چهارشنبه ۶ خرداد پس از دورهای طولانی مبارزه با بیماری، در استانبول چشم از جهان فروبست. فقدان او ضایعهای بزرگ برای جامعه معماری و فرهنگ ایران محسوب میشود.
نگاهی به زندگی و تحصیلات
سهیلا بسکی در سال ۱۳۳۲ متولد شد. او پس از پایان دوره دبیرستان، با وجود علاقه فراوان به رشته معماری، به دلیل عدم تطابق دیپلم خود، وارد مدرسه عالی مدیریت گیلان شد و تحصیل در رشته مدیریت را آغاز کرد.
وی پس از دریافت مدرک کارشناسی، برای ادامه تحصیل در رشته اقتصاد به دانشگاه ایالتی میشیگان در آمریکا رفت. بسکی در سال ۱۳۵۶ به ایران بازگشت و فعالیت علمی خود را در دانشگاه بوعلی همدان آغاز کرد. پس از انقلاب، به تهران نقل مکان نمود و به تدریس اقتصاد در دانشگاه علوم تربیتی پرداخت.
کارنامه حرفهای: از ترجمه تا تأسیس مجله معمار
همزمان با تدریس، سهیلا بسکی فعالیت در زمینه ترجمه کتاب را آغاز کرد و در سال ۱۳۶۹ به دنیای داستاننویسی قدم گذاشت. مدتی بعد، در بخش اقتصادی مرکز مطالعات و تحقیقات شهرسازی و معماری مشغول به کار شد و مسئولیت انتشار مجله «آبادی» را از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ بر عهده گرفت.
پس از جدایی از این مرکز، با سرمایه شخصی خود، در تیرماه ۱۳۷۷ سنگ بنای مجله «معمار» را گذاشت. او در سال ۱۳۸۰ نیز مجله «شهر» را به بازار مطبوعات عرضه کرد. سهیلا بسکی همچنین بهعنوان مدیر مؤسسه معمار نشر و برگزارکننده جایزه بزرگ معمار، نقشی حیاتی در ترویج و اعتلای معماری معاصر ایران ایفا کرد.
درخشش در دنیای ادبیات و جوایز
سهیلا بسکی در عرصه ادبیات نیز چهرهای درخشان بود. او در سال ۱۳۸۲ برای مجموعه داستان کوتاه «پارهٔ کوچک» برنده جایزه معتبر گلشیری شد. هیئت داوران این جایزه، دقت در مشاهده، زبان روان و پالوده، و خلق داستانهایی با لایههای معنایی متعدد را از دلایل انتخاب این اثر دانستند.
دومین مجموعه داستان او با نام «بی بی پیک» نیز در سال ۱۳۸۵ نامزد دریافت همین جایزه شد.
فهرست آثار برجسته سهیلا بسکی
از جمله آثار ماندگار سهیلا بسکی میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- مجموعه داستان: “پاره کوچک” (۱۳۸۱)، “بیبی پیک” (۱۳۸۴)
- رمان: “در حکایت ساختن مبال در بم” (۱۳۸۵)، “در محاق” (۱۳۸۸)، “گذشته ای هست که نمی گذرد” (۱۳۸۸) و “ذره” (۱۳۸۷)
- ترجمه: “زندگینامه ویرجینیا وولف” (۱۳۸۶) و “خود زندگینامه اما گلدمن” (۱۳۸۸)
روحش شاد و یادش گرامی باد.
تحریریه معماری آرل
