در سومین درس از مجموعه آموزش معماری، به معرفی سنگ نبش یا زاویه میپردازیم. این عنصر معماری که از جنس سنگ یا مصالحی با ظاهر سنگی ساخته میشود، به صورت استراتژیک در کنجها و گوشههای خارجی دیوارهای ساختمان و بر روی نما نصب میگردد.
کاربرد دوگانه: زیبایی و استحکام
طراحی سنگ نبش با ابعاد و زوایای گوناگون، دو هدف اصلی را دنبال میکند: اول، افزودن به زیبایی بصری و ایجاد جلوهای کلاسیک در نمای بنا و دوم، افزایش مقاومت و استحکام ساختاری در گوشههای ساختمان که نقاطی حساس محسوب میشوند. برای دنبال کردن آموزشهای بیشتر، با آرل همراه باشید.
سنگ نبش به قطعات مشخصی گفته میشود که در گوشه خارجی دیوار قرار میگیرند. در بنایی سنتی، گوشه محل برخورد دو دیوار و یکی از نقاط حساس سازه است؛ به همین دلیل استفاده از قطعات بزرگتر و منظمتر میتوانست اتصال گوشه را تقویت کند. در دورههای بعد، همین منطق سازهای به یک زبان تزئینی تبدیل شد و حتی با گچ، آجر یا اندود بازآفرینی شد.
تشخیص سنگ زاویه در نمای ساختمان
Quoin معمولاً با تغییر اندازه، رنگ، بافت یا میزان برجستگی از سطح اصلی دیوار قابل تشخیص است. چیدمان یکیدرمیان قطعات بلند و کوتاه، ریتم عمودی مشخصی در کنج بنا ایجاد میکند. در طراحی معاصر نیز میتوان از این اصل برای تأکید بر حجم، خواناترکردن گوشهها یا ایجاد تضاد میان مصالح استفاده کرد؛ هرچند نقش آن ممکن است صرفاً بصری باشد.
