تا اواسط قرن نوزدهم، ارتفاع سازهها همواره با محدودیت توانایی انسان در بالا رفتن از پلهها گره خورده بود. اما یک اختراع کلیدی، این معادله را برای همیشه تغییر داد و به معماران اجازه داد تا به آسمان فکر کنند.
در سال ۱۸۵۳، کمپانی آسانسور اوتیس با فروش اولین آسانسور ایمن خود، نقطه عطفی در تاریخ معماری رقم زد. با این رویداد، معماران دریافتند که دیگر پلهها مانعی برای افزایش ارتفاع و تعداد طبقات یک ساختمان محسوب نمیشوند و بدین ترتیب، مسیر برای خلق آسمانخراشها و تغییر دائمی خط افق شهرها هموار شد.
برای مشاهده ویدیوهای آموزشی بیشتر، با آرل همراه باشید.
مترجم: ثنا حسینیان
اوتیس چه تغییری در آسانسور ایجاد کرد؟
بالابرها پیش از الیشا اوتیس وجود داشتند، اما خطر سقوط در صورت پارهشدن طناب، استفاده گسترده از آنها برای جابهجایی انسان را محدود میکرد. سامانه ترمز ایمنی اوتیس در صورت ازبینرفتن کشش طناب، کابین را روی ریل متوقف میکرد. نمایش عمومی این سازوکار اعتماد جامعه را افزایش داد و آسانسور مسافری را به گزینهای عملی برای ساختمانها تبدیل کرد.
آسانسور چگونه فرم شهر را تغییر داد؟
با آسانترشدن حرکت عمودی، طبقات بالا از فضاهایی کمارزش به بخشهایی مطلوب تبدیل شدند. البته پیدایش آسمانخراش فقط نتیجه آسانسور نبود و به سازههای فلزی، ایمنی حریق و فناوری تأسیسات نیز وابسته بود؛ اما بدون حملونقل عمودی سریع، ارتفاع زیاد کارایی اقتصادی نداشت. آسانسور از آن زمان به یکی از عناصر اصلی سازماندهی پلان، هسته مرکزی و ظرفیت ساختمانهای بلند تبدیل شده است.
