پیتر آیزنمن

معماری به مثابه متن: آیزنمن معتقد است معماری نباید صرفاً به دنبال زیبایی یا عملکرد باشد، بلکه باید مانند یک متن فلسفی، ذهن مخاطب را به چالش بکشد. او با استفاده از فرآیندهای پیچیده هندسی، بناهایی می‌سازد که «خودارجاع» هستند؛ یعنی فرم بنا به جای تقلید از طبیعت، از منطق درونی خودش پیروی می‌کند.

جابه‌جایی و گسست (Displacement): او به دنبال ایجاد حس ناپایداری و تعلیق در فضاست. در طرح‌های او، ستون‌هایی دیده می‌شوند که به زمین نمی‌رسند یا دیوارهایی که با زوایای غیرمتعارف از هم عبور می‌کنند. هدف او از این کار، به چالش کشیدن آسایشِ سنتی کاربر و وادار کردن او به درک آگاهانه فضا است.

روش نموداری (Diagramming): آیزنمن طراحی را با یک نمودار ساده (مربع یا شبکه) شروع کرده و با تکرار، چرخش و هم‌پوشانیِ این شبکه‌ها، به فرم‌های نهایی بسیار پیچیده می‌رسد. او معتقد است «فرآیند» طراحی از خودِ محصول نهایی اهمیت بیشتری دارد.