فیلیپ جانسون (Philip Johnson) (۲۰۰۵–۱۹۰۶)، معمار بانفوذ آمریکایی و اولین برنده جایزه پریتزکر (۱۹۷۹)، یکی از عجیبترین و در عین حال قدرتمندترین چهرههای تاریخ معماری است. او که ابتدا به عنوان یک منتقد و نمایشگاهگردان در موزه هنرهای مدرن نیویورک (MoMA) فعالیت میکرد، نقش مهمی در معرفی «سبک بینالمللی» به آمریکا داشت و بعدها خودش به یکی از پرکارترین معماران جهان تبدیل شد.
فلسفه و سبک: «تغییر چهره مداوم؛ از مدرنیسم به پستمدرنیسم»
پیشگام مدرنیسم شفاف: جانسون در ابتدای کار خود تحت تأثیر شدید «میس فن در روهه» بود. او به دنبال سادگی مطلق، استفاده از فولاد و شیشه، و حذف هرگونه تزئینات بود.
چرخش به سمت پستمدرنیسم: برخلاف بسیاری از معماران که به یک سبک وفادار میمانند، جانسون در اواخر دوران کاریاش علیه مدرنیسم شورید. او معتقد بود معماری باید دوباره با تاریخ، نمادها و تزئینات پیوند بخورد. او با طراحی برج «ایتیاندتی»، به طور رسمی عصر پستمدرنیسم را در آسمانخراشها آغاز کرد.
معماری به مثابه هنر و تئاتر: جانسون معماری را هنری بصری میدید. او به جای درگیری با مسائل پیچیده اجتماعی یا سازهای، بیشتر بر فرم، زیباییشناسی و «تجربه بصری» فضا تمرکز داشت.
فیلیپ جانسون: زندگی و معماری یک چهره تأثیرگذار فیلیپ جانسون (Philip Johnson)، معمار، مورخ معماری، موزهدار، گردآورنده آثار هنری و یکی از شخصیتهای برجسته معماری و طراحی قرن بیستم بوده است. فیلیپ جانسون، معمار نوآوری که آسمانخراشهای شیشهای را رواج داد و بعدها با طرحهای جسورانه و نوستالژیک پستمدرن قالبهای […]
