تادائو آندو (Tadao Ando)، معمار خودآموخته و برجسته ژاپنی و برنده جایزه پریتزکر، یکی از تأثیرگذارترین چهرههای معماری جهان است. او که پیش از معماری، راننده کامیون و بوکسور بود، با نگاهی متفاوت به فضا، معماری را به سطحی از عرفان و مینیمالیسم رساند.
فلسفه و سبک: «کمینهگرایی، بتن و نور»
خلوص مصالح (بتن نمایان): امضای اصلی آندو، استفاده از بتن مسلحِ بسیار صاف و صیقلی است. او بتن را به گونهای پرداخت میکند که حسی از نرمی و ابریشم را منتقل کند و آن را به عنوان دیواری صلب برای جدا کردن دنیای پرهیزکارانه درون از هیاهوی بیرون به کار میبرد.
نور به مثابه مصالح ساختمانی: در آثار او، نور فقط برای روشنایی نیست، بلکه یک عنصر کالبدی است. او با ایجاد شکافهای دقیق در احجام بتنی، بازی سایه و روشن ایجاد میکند که به فضا روحی معنوی و شاعرانه میبخشد.
پیوند با طبیعت (عناصر چهارگانه): آندو معتقد است معماری باید با عناصر طبیعی مثل آب، باد و نور درآمیزد. او طبیعت را به شکلی کنترلشده و انتزاعی وارد بنا میکند تا مخاطب را به تفکر و سکوت وادارد.
تادائو آندو: معماری میان شرق و غرب تادائو آندو واسطه ای میان شرق و غرب است، و بتن را ـ با اینکه از مواد جدایی ناپذیر جنبش مدرن اروپاست ـ در جهت نشان دادن زیبایی شناسی شرقی به کار می برد. اولین تمرین معماریش را در سال ۶۹ م . […]
