کامران دیبا (متولد ۱۳۱۶)، معمار، شهرساز و نقاش برجسته ایرانی، از تأثیرگذارترین چهرههای معماری مدرن با گرایشهای اجتماعی و فرهنگی است. او که تحصیلکرده دانشگاه هاروارد است، با نگاهی انسانشناسانه، آثاری خلق کرد که فراتر از یک کالبد فیزیکی، به عنوان فضاهایی برای تعاملات جمعی شناخته میشوند.
فلسفه و سبک: «مدرنیسمِ بومی و معماریِ انسانی»
معماری برای مردم: دیبا معتقد بود معماری نباید صرفاً تجملی باشد، بلکه باید به عنوان ابزاری برای بهبود زندگی اجتماعی عمل کند. او در پروژههایش بر ایجاد «فضاهای عمومی» و میدانهایی که مردم را به هم پیوند میدهد، تأکید داشت.
استفاده از عناصر سنتی در کالبد مدرن: او از مفاهیم سنتی مانند حیاط مرکزی، آبنما، ایوان و نورگیرهای سقفی (مشابه بادگیر) استفاده میکرد، اما آنها را با بتن نمایان و متریالهای مدرن ترکیب میکرد تا هویت ایرانی را در قالبی جهانی ارائه دهد.
بافتارگرایی و پیوند با زمین: آثار او به شدت با سایت و اقلیم عجین هستند. او به جای ساخت بناهای مرتفع و بیگانه، از فرمهای افقی و سلسلهمراتب فضایی استفاده میکرد تا بنا بخشی از زمین و فرهنگِ پیرامون خود به نظر برسد.
زندگینامه و مسیر حرفهای کامران دیبا کامران دیبا آرشیتکت، برنامه ریز شهری و نقاش ایرانی در رشته معماری دانشگاه هاروارد بوستون تحصیل کرد. در سال ۱۹۶۴ در این رشته فارق التحصیل شد و پس از آن به مدت یک سال تحصیلات تکمیلی را در رشته جامعه شناسی ادامه داد. در […]
