نسرین سراجی (Nasrine Seraji)، معمار ایرانی-بریتانیایی و یکی از شناختهشدهترین چهرههای زن در معماری معاصر جهان است. او با کسب مدالهای افتخار متعدد از دولت فرانسه و ریاست بر مدارس معتبر معماری از جمله «ویِن» و «هنگکنگ»، نقشی کلیدی در پیوند میان نظریات پیشرو و پراکتیس حرفهای معماری ایفا کرده است.
فلسفه و سبک: «معماریِ بافتارگرا و تجربهگرا»
انعطافپذیری و تداخل فضاها: سراجی به شدت با مرزبندیهای صلب در ساختمان مخالف است. او فضاهایی طراحی میکند که قابلیت تغییر کاربری داشته باشند و مرز میان فضای عمومی و خصوصی در آنها به شکلی سیال تعریف شود تا تعاملات انسانی به حداکثر برسد.
بافتارگراییِ رادیکال: او معتقد است هر بنا باید پاسخی منحصربهفرد به سایت و محیط اطراف خود باشد. سراجی به جای تحمیل یک امضای بصری ثابت، از ویژگیهای زمین و تاریخچه مکان برای تولید فرمهای معمارانه استفاده میکند.
معماری به مثابه یک نظام آموزشی: او معماری را فرآیندی برای پرسشگری میبیند. در آثار او، حرکت (سیرکولاسیون) و نحوه مواجهه بدن انسان با فضا، به گونهای طراحی میشود که کاربر را به درک جدیدی از محیط وادار کند.
زندگینامه پروفسور نسرین سراجی پروفسور نسرین سراجی در سال ۱۳۳۶ در شهر تهران چشم به جهان گشود. وی در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه اصفهان شد و در سال ۱۳۶۲ از انجمن معماری لندن (AA) فارغ التحصیل شد. او فعالیتهای حرفهای خود را در انگلستان و فرانسه ادامه داد […]
