محمدکریم پیرنیا (۱۲۹۹–۱۳۷۶)، معمار، محقق، نویسنده و استاد برجسته دانشگاه، ملقب به «پدر معماری سنتی ایران» است. او کسی بود که با تلاشی خستگیناپذیر، دانشِ در حال فراموشی معماران قدیمی ایران را تدوین کرد و به آن هویتی علمی و آکادمیک بخشید.
فلسفه و سبک: «اصول پنجگانه و سبکشناسی»
مردمواری و پرهیز از بیهودگی: پیرنیا معتقد بود معماری ایرانی باید دارای تناسبات انسانی باشد و از هرگونه تزئین یا عنصر اضافی که فاقد عملکرد ساختمانی است، دوری کند.
نیارش و خودبسندگی: او بر دانش ایستایی (نیارش) تأکید داشت و معتقد بود معمار باید از مواد و مصالح بومی (بومآورد) استفاده کند تا بنا با اقلیم خود به تعادل برسد.
درونگرایی: او ساختار فضایی معماری ایران را بر پایه تفکیک فضای اندرونی و بیرونی و سازماندهی حول حیاط مرکزی تحلیل میکرد تا آرامش و محرمیت تأمین شود.
زندگینامه محمد کریم پیرنیا، پدر معماری سنتی ایران محمد کریم پیرنیا ملقب به پدر معماری ایران، در ۲۵ شهریور سال ۱۲۹۹ در شهر یزد به دنیا آمد. او دوران دبستان و دبیرستان خود را در شهر یزد گذراند و در دوره ابتدایی نخست در دبستان “اسلام” و سپس در مدرسهای […]
