فرهاد احمدی (۱۴۰۱–۱۳۲۹)، معمار و استاد برجستهی دانشگاه شهید بهشتی، یکی از کلیدیترین نظریهپردازان و معماران پستمدرن و بافتارگرا در ایران بود. او را به عنوان «معمارِ فرهنگ و فلسفه» میشناسند، چرا که آثار او بیش از آنکه تمرکز بر فرم داشته باشند، بازتابی از فلسفهی شرق و عرفان ایرانی در کالبد مدرن هستند.
فلسفه و سبک: «مدرنیسمِ باطنی و معماری پایدار»
فرهاد احمدی به شدت تحت تأثیر بازخوانی سنتی-مدرنِ مفاهیمی چون «مراتب وجود» و «تجلی» بود.
رابطه انسان و طبیعت: او معتقد بود ساختمان نباید طبیعت را نابود کند، بلکه باید بخشی از منظر (Landscape) باشد.
تلفیق تکنولوژی و سنت: استفاده از بتن و شیشه در کنار مفاهیم سنتی مثل چهارباغ، حیاط مرکزی و آبنما.
پایداری و اقلیم: احمدی از پیشگامان توجه به معماری پایدار در ایران بود و در پروژههایش به نور، تهویه طبیعی و استفاده از زمین اهمیت میداد.
زندگینامه و شروع فعالیت حرفهای فرهاد احمدی فرهاد احمدی، معمار برجسته ایرانی، در سال ۱۳۲۹ در آبادان متولد شد و در سال ۱۳۵۶ تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد معماری و شهرسازی از دانشگاه تهران به پایان رساند. او از سال ۱۳۶۰ به عضویت هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی […]
