فرامرز شریفی (متولد ۱۳۱۵)، معمار برجسته و از چهرههای ماندگار معماری معاصر ایران است. او که تحصیلکرده دانشگاه تهران و از شاگردان هوشنگ سیحون بوده، به عنوان معمارِ «جزئیات و دقت» شناخته میشود. شریفی توانست میان مدرنیسم صلب و معماری سنتی ایران، پیوندی ظریف و ساختاری برقرار کند.
فلسفه و سبک: «صراحتِ فرم و کمال در جزئیات»
تلفیق مدرنیسم و هویت ایرانی: شریفی از فرمهای مدرن و انتزاعی استفاده میکند، اما روح معماری ایرانی را در مفاهیمی چون سلسلهمراتب، استفاده از فضای نیمهباز و انتخاب مصالح جستجو میکند. او به جای تقلید از ظاهر گذشته، «منطق» معماری سنتی را در کالبدی نوین به کار میگیرد.
اهمیت آجر و اتصالات: یکی از ویژگیهای بارز آثار او، دقت وسواسگونه در اجرای مصالح، بهویژه آجر است. او آجر را به عنوان عنصری هویتبخش و مدولار به کار میبرد و با استفاده از آن، بافتهایی غنی و سایهروشنهای دقیق در نما ایجاد میکند.
سلسلهمراتب فضایی: در طراحیهای مسکونی او، ورودیها، راهروها و حیاطها با دقت طراحی میشوند تا حسی از محرمیت و کشف تدریجی فضا (مشابه خانههای قدیمی ایران) را در یک آپارتمان یا ویلای مدرن به کاربر منتقل کنند.
زندگینامه فرامرز شریفی فرامرز شریفی، معماری از نسل دیروز که طراوت معماری ایرانی را با زیرکی خاصی همچنان در آثارش میتوان حس کرد. وی در سال ۱۳۱۵ در تهران متولد شد. شریفی در سال ۱۳۳۴ وارد دانشکده هنرهای زیبا تهران شد و در سال ۱۳۴۲ با درجه عالی از این […]
