بهرام شیردل (متولد ۱۳۳۰)، معمار برجسته ایرانی و یکی از چهرههای جنجالی و جریانساز در معماری معاصر ایران و جهان است. او که فارغالتحصیل دانشگاه کرنبورک آمریکا است، مدتی را به عنوان مدیر برنامه تحصیلات تکمیلی در مدرسه معماری AA لندن گذراند و در دهه ۹۰ میلادی به عنوان یکی از پیشگامان نظریه فولدینگ (Folding) در معماری جهان شناخته شد.
۱. فلسفه و سبک: «معماریِ فرآیندمحور و فضایِ میان»
نظریه فولدینگ و پیچیدگی: شیردل معتقد به معماریای است که از سادگیِ اقلیدسی فراتر برود. او از مفاهیمی چون لایهبندی، خم کردن فضا و از بین بردن مرزهای قطعی (دیوار، کف، سقف) استفاده میکند تا به فضایی یکپارچه و سیال دست یابد.
معماری به مثابه سازماندهی فضا: او بیش از آنکه به «فرم» یا «زیباییشناسی سنتی» اهمیت بدهد، بر نحوه سازماندهی فضا و روابط میان اجزا تأکید دارد. از نظر او معماری ابزاری برای تولید روابط جدید میان انسان و محیط است.
منطقِ رویداد: شیردل معتقد است ساختمان باید اجازه دهد «رویدادهای پیشبینی نشده» در آن رخ دهند؛ بنابراین فضاهای او اغلب دارای ابهام و چندکارکردی هستند.
بازخوانی هندسه ایرانی: او در دورهای از کار خود تلاش کرد تا مفاهیم عمیق هندسه معماری سنتی ایران (مانند هندسه پنهان در گنبدها) را با استفاده از ریاضیات مدرن و تئوریهای توپولوژی بازتعریف کند.
بهرام شیردل: زندگینامه و سوابق حرفهای بهرام شیردل از بزرگان معماری معاصر ایران، در سال ۱۳۳۳ در تهران متولد شد. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۷۸ از دانشگاه تورنتو کانادا دریافت کرد و در سال ۱۹۸۲ دوره تخصصی معماری را در آکادمی هنری کرنبورک در میشیگان به پایان […]
