لویی کان (Louis Kahn) (۱۹۰۱–۱۹۷۴)، معمار برجسته استونیاییتبار آمریکایی، یکی از تأثیرگذارترین معماران قرن بیستم و از پیشگامان سبک «مدرنیسمِ معنوی» است. او معماری را از بنبستِ عملکردگرایی صرفِ بینالمللی خارج کرد و به آن روح، جرم و زمان بخشید.
فلسفه و سبک: «بنا میخواهد چه باشد؟»
پرسش از جوهرِ بنا: کان معتقد بود معمار پیش از طراحی باید از مصالح و فضا بپرسد که آنها میخواهند چه باشند. جمله معروف او درباره آجر («آجر، تو چه میخواهی؟ و آجر میگوید: من یک قوس میخواهم») نشاندهنده احترام عمیق او به ماهیت و منطق مصالح است.
تفکیک فضاهای «خدمتگزار» و «خدمتبین»: او برای اولین بار به صورت ساختاری، فضاهای اصلی زندگی (خدمتبین) را از فضاهای تاسیساتی، پلهها و انبارها (خدمتگزار) جدا کرد. این تفکیک در کارهای او با وضوح در هندسه و حجم بنا دیده میشود.
هندسه صلب و نورِ معنوی: کان عاشق آثار باستانی (روم و مصر) بود و از احجام سنگین، دیوارهای ضخیم بتنی و هندسههای خالص استفاده میکرد. او نور را عنصری کالبدی میدانست که با برخورد به سطوح صلب بتن، به فضا حالتی مقدس و ابدی میبخشد.
لویی کان: معماری فراتر از زمان و مکان لویی کان لویی کان، معماری که به میل و کشش نسبت به راهحلهای متنوع اعتبار و نفوذی خاص بخشید، در سال ۱۹۲۵ به آمریکا مهاجرت کرد. آثار او که در جایگاهی همتراز با پیشکسوتان فقید معماری مدرن قرار میگیرد، تا نیمه سالهای […]
زندگینامه لویی کان تحریریه معماری آرل لوئی کان به سال ۱۹۰۱ در جزیره “ازل” در استونی که در آن هنگام جزئی از امپراطوری روسیه بود تولد یافت. پدر او “لئوپلد” که کارش ساختن شیشه های رنگین بود و مادرش “برتا” که هارپ می نواخت به سال ۱۹۰۵ به ایالات متحده
لویی کان و فلسفه نور در معماری هراکلیتوس گزاره "هستی پوشیده است" را از خود به جای گذاشته و لویی کان امر غیر قابل اندازه گیری را خاموش توصیف کرده است، اما خاموشی "خواست معطوف به وجود" را می زید که جهت بخش هستی چیزهاست. در این زمینه، اصطلاح خاموش
