محمدمنصور فلامکی (متولد ۱۳۱۳)، معمار، نظریهپرداز، مرمتگر و استاد برجسته دانشگاه، از چهرههای جریانساز در حوزه شهرسازی و احیای بناهای تاریخی ایران است. او که دکترای خود را از دانشگاه ونیز ایتالیا دریافت کرده، نگاهی عمیقاً فلسفی و جامعهشناسانه به مقوله «فضا» و «تاریخ» دارد.
فلسفه و سبک: «مرمتِ شهری و بازخوانی تمدنی»
مرمت به مثابه زنده کردن: فلامکی معتقد است مرمت تنها تعمیر فیزیکی یک بنا نیست، بلکه بازگرداندنِ «حیات» و «معنا» به کالبد قدیمی است. او بر پیوند میان معماری گذشته و نیازهای انسان امروز تأکید دارد و معتقد است بنای تاریخی باید در زندگی جاری شهر سهم داشته باشد.
تئوریزه کردن فضای شهری: او از نخستین کسانی بود که مفهوم «بافت شهری» را در ایران به صورت علمی مطرح کرد. از نظر او، ساختمانها اجزای جداگانه نیستند، بلکه بخشی از یک کلِ منسجم به نام شهر هستند که ریشه در فرهنگ و تاریخ دارند.
نقدِ مدرنیته شتابزده: فلامکی همواره منقد تخریب بافتهای قدیمی به بهانه نوسازی بود. او معتقد است معماری باید از دلِ «شناختِ عمیقِ هویت» بیرون بیاید، نه از تقلید صرف از الگوهای غربی. او معماری را یک پدیده فرهنگی-اجتماعی میبیند که باید به انسان آرامش و اصالت ببخشد.
زندگینامه محمد منصور فلامکی متولد مشهد به سال ۱۳۱۳ متاهل سال ۱۳۳۹ – دارای دو فرزند پسر (متولد سالهای ۱۳۴۰ و ۱۳۴۲) تحصیلات عمومی و دانشگاهی محمد منصور فلامکی دانش آموز دبستان انتظاریه، دبیرستان رهنما و دبیرستان دارالفنون (دیپلمه سال ۱۳۳۲) – دانشجوی رشته معماری دانشگاه تهران از سال ۱۳۳۲ […]
