زندگینامه فرامرز شریفی
فرامرز شریفی، معماری از نسل دیروز که طراوت معماری ایرانی را با زیرکی خاصی همچنان در آثارش میتوان حس کرد. وی در سال ۱۳۱۵ در تهران متولد شد. شریفی در سال ۱۳۳۴ وارد دانشکده هنرهای زیبا تهران شد و در سال ۱۳۴۲ با درجه عالی از این دانشکده فارغالتحصیل گشت. شریفی را میتوان یکی از بهترین شاگردان هوشنگ سیحون دانست. شهرت او در اسکیس، مخصوصا کشیدن ماشین زبانزد خاص و عام بود اما در حال حاضر متاسفانه از صدها اسکیس خود در طول چند دهه کار حرفهای تنها تعداد اندکی را حفظ نموده است.
آثار شریفی متاثر از اندیشههای معماران بزرگی چون ماریو بوتا، رنزو پیانو، مایکل گریوز، کارلو اسکارپا و هوشنگ سیحون است. ۶ سال تحصیل زیر نظر هوشنگ سیحون در دانشکده هنرهای زیبا، تجربه پرباری را برای شریفی به همراه داشته است. وی اخلاق در معماری، استفاده بهجا از مصالح و سادگی مینیمالیستی در طرح را از سیحون آموخت.
سبک معماری و ویژگی آثار
در سبک آثار وی، تنوع مصالح، حجم خالص، تاکید بر محورهای تقارن و سازماندهی مرکزی فضاهای محصور شده در فرم هندسی معین، به معماری کلاسیک نزدیک است. از این رو میتوان آثار وی را تلاشی برای تلفیق سلیقه کلاسیک در کالبدی مدرن دانست. استفاده از احجام خالص و قواعد هندسی، مشخصه نماها و فضاهای داخلی آثار شریفی است.
برخی از آثار فرامرز شریفی
- خانه ای در سعدآباد (۱۳۵۶)
- مجموعه مسکونی گرامی (۱۳۶۵)
- ساختمان مسکونی کامرانیه (۱۳۶۹)
- مجموعه مسکونی ندا (۱۳۷۰)
- خانه دیباجی (۱۳۷۱)
- خانه امیری دزاشیب (۱۳۷۵)
- ساختمان مسکونی نیاوران (۱۳۷۶)
- ساختمان اداری کردستان (۱۳۸۲)
- دفتری برای یک همکار (۱۳۸۳)
