چالش طراحی: ادغام فضای کار و زندگی
نیاز اولیه ی کارفرما ترکیب زیستگاه و مطب فیزیوتراپی در یک ساختمان است. هدف اصلی، حصول اطمینان از فضای خصوصی به منظور محیطی زیستی و در عین حال، فعال کردن اتاقهای درمانی به صورت گشوده و قابل مشاهده برای عموم بود. بنابراین این پروژه در دو حجم مرتبط جدا شدند؛ حجم پایینی با خیابان مواجه شده و برای اهداف کاری به کار گرفته شده است، در حالی که بخش تورفتهی پایینی فضایی برای نشیمنی دو طبقه ارائه میدهد.
راهکار معماری: تفکیک هوشمندانه فضاها
هر دو حجم توسط یک سطح مشترک ترکیب شده که همزمان به عنوان سقف برای اتاقهای فیزیوتراپی و یک تراس برای استفادهی خصوصی به کار رفته است. بسط این سطح، تمام جبههی غربی ساختمان را مسقف کرده و با گسترش خود به یک گاراژ بدون سقف در قسمت شمالی مجموعه بدل میشود. این ایده، فضای کار و زندگی مستقل در یک ساختمان یکپارچه را تضمین میکند و بدین وسیله یک باغ بزرگ با حداقل چشمانداز به کوههای پیرامون و حداقل دید از فضای عمومی را ممکن میسازد.
ویژگیهای سازه و متریال
طبقات زیستی در جایگاه بخشهای باز با چشماندازهای غرق در نور به داخل و خارج نمود یافتهاند. عناصر معمارانهای مانند پلکان به عنوان اثاثه در اتاق نشیمن تجربه میشوند، بنابراین فضا به اتمسفر بدل خواهد شد. بتن تقویتشده به عنوان سازهای کارآمد انتخاب شد. به ویژه با توجه به قطعات آویزان ساختمان و صفحاتی از پلاستیک و لمینتهایی با فشار بالا که تهویه را آسان میسازد، در پوشش نمای بخشهای زیستی مجموعه انتخاب شده است. سطوح شیشهای روشن در طبقهی همکف منطقهی زیستی، گذر نور طبیعی از اتاق نشیمن برای تقویت اتمسفری خاص را ایجاد کرده است.
پلانها و دیاگرامهای پروژه
منبع: اتود، ارک دیلی
