معماری میلان: از سنت تا مدرنیته

از دهه ۱۹۲۰، شهرهای ایتالیا به آزمایشگاهی برای نمایش سبک‌های مختلف ساختار شهری تبدیل شده‌اند. در این راهنمای معماری شهری، نویسنده carlo berizzi بیش از ۱۵۰ بنا را بررسی می‌کند که در تغییر شکل میلان از یک شهر صنعتی قرن نوزدهم به پایتختی جهانی برای فرهنگ، مد و آسایش شهری نقش داشته‌اند.

برج velasca که از تراس terrazza martini دیده می‌شود.

مسیر حرکت شهر میلان از سنت به سوی مدرنیته با بنای ca’ brutta یا Ugly House (۱۹۱۹-۱۹۲۳) آغاز شد. پس از آن، شاهد حرکتی تجربی در معماری توسط معمارانی چون giuseppe terragni، giuseppe pagano و gio ponti هستیم.

بنای ca’ brutta از دید خیابان della moscova.

بازسازی پس از جنگ و توسعه مدرن

در پی جنگ جهانی دوم و رونق برخاسته از بازسازی شهر، شاهد ترکیب ساختار مدرن با بافت موجود در آثار معمارانی چون BBPR، luigi caccia dominioni، ignazio gardella و franco albini هستیم. طی دهه گذشته، توسعه شهری به شیوه‌های متفاوتی اتفاق افتاده که تماماً ناشی از ویژگی‌های مناطقی است که معماران بین‌المللی مشهور از جمله david chipperfield، zaha hadid و daniel libeskind و همچنین معماران ایتالیایی مانند cino zucchi و stefano boeri در آن فعالیت کرده‌اند.

carlo berizzi در شش زمینه موضوعی، بناهایی را مورد توجه قرار داده است که متأثر از بافت شهری و تاریخ منطقه نام‌گذاری شده‌اند. از جمله این زمینه‌های پیشنهادی، مسیر پیشرفت متروپولیس قبل و بعد از جنگ جهانی دوم، تجارت و عملکرد شهر رم در حیطه کلیساهای جامع و منطقه‌ای است که علاوه بر مراکز خرید، نقطه عطف قابل توجهی برای معماران محسوب می‌شود.

دید از برج branca به بندر nuova.

مناطق فرهنگی و پروژه‌های شاخص

از جمله نقاط قابل توجه، منطقه‌ای به نام brera واقع در بندر nuova است که به مرکز فرهنگ و هنر شهرت دارد. بسیاری از مناطق آن، ساختار شهرهای قرن بیست و یکم را دارا می‌باشند. نواحی مجاور پدید آمده نیز مانند tortona و savona هر ساله در بهار جذابیت‌های خود را به نمایش می‌گذارند و به نمایشگاهی برای میلان تبدیل می‌شوند. در این مناطق، معمارانی چون tadao ando و antonio citterio طبقه‌بندی جدیدی از بناهای صنعتی را شکل داده‌اند.

بنای collegio di milano طراحی شده توسط marco zanuso.

بیشتر از چهار بخش، ارائه‌دهنده پروژه‌های شخصی معماران با مشارکت همزمان معماران میلانی‌تبار چون cino zucchi (که دو سال سرپرستی پاویون ایتالیا در ونیز ۲۰۱۴ را عهده‌دار بود) و andreas kipar به عنوان معمار منظر می‌باشد. در تمام این مناطق، بخش‌های الحاقی تکمیل‌کننده فضاهای عمومی با دیدی روشنگرایانه از تاریخ، فرهنگ و پتانسیل‌های محیطی میلان حمایت می‌کنند.