معماری شهر متحرک: ایدهای برای قرن ۲۱
در دنیایی که مردم قرنها با شیوههای شهرسازی سنتی زندگی کردهاند، شهرها همواره با یک چالش اساسی روبرو بودهاند که به ندرت برای آن برنامهریزی دقیقی صورت گرفته است: قابلیت حرکت و حملونقل بدون بروز مشکل. هنگامی که شغلها و منابع رو به کاهش میروند، شهرهای مدرنی مانند دیترویت از فرایندهای دشوار و اغلب بیفایده انقباض شهری رنج میبرند. در پاسخ به چنین مشکلی، پایاننامه مانوئل دومینگز با نام ساختار بزرگ در ESTA مادرید، ایدهای خاص و جالب را مطرح میکند که با الهام از معماری شهرهای عشایری، نگرشی آیندهنگرانه به شهرسازی ارائه میدهد. این برنامه با الهام از فرم ماشینآلات کاترپیلار و منابع فراوان آنها در زمینه تجهیزات متحرک شکل گرفته است.
پیشینه ایده شهر متحرک
البته این اولین بار نیست که چنین طرحی از یک شهر متحرک مطرح شده است. شهر متحرک Ron Herrons یکی از طرحهای گروه Archigram بود که در سال 1960 مطرح شد و به یکی از نظریههای تأثیرگذار در معماری تبدیل شد. با این حال، طراحی این شهر بزرگ به عنوان یک شهر متحرک (راهرونده)، از جمله پیشنهادهای قوی برای تولید و حفظ انرژی در معماری آینده به شمار میرود.
ویژگیهای پروژه ساختار بزرگ دومینگز
دومینگز اذعان داشته که انگیزه طراحی این شهر متحرک، ایستادگی و مقابله با طرحهای مشابه خود بوده است. او کار خود را هم Utopical (آرمانشهری) و هم واقعگرا خوانده است. دومینگز این طرح را از لحاظ نظری امکانپذیر میداند و به همین دلیل آن را به سمت جهان مهندسی سنگین و صنعتی سوق داده و اصل آن را به ساختارهای عظیم پولادین کاترپیلار (Caterpillar) نسبت داده است. با این وجود، میتوان طرح او را الگویی متنوع و کوچکتر نسبت به سبک فوتوریستها دانست.
به نظر میرسد با تمامی این بحثها، طرح دومینگز فاقد یک پوسته فانتزی است و از شکلهای غولپیکر و عظیم فلزی شکل گرفته است. علاوه بر این، چنین ساختار بزرگی علیرغم ابعاد وسیع خود، تأثیر منفی کمتری بر اکوسیستم اطراف خود دارد.
