آشنایی با متریال ETFE: از صنعت هوانوردی تا معماری نوین
متریال ETFE، که امروزه به عنوان یک ماده ساختمانی پیشرو شناخته میشود، داستانی جالب در پس پیدایش خود دارد. سفر این ماده از سال ۱۹۷۰ و از دل ضایعات صنعتی آغاز شد. در ابتدا، به دلیل دوام فیزیکی و مقاومت شیمیایی فوقالعادهاش نسبت به PTFE، به عنوان روکش سیم در صنایع هوانوردی و به خاطر مقاومت بالا در برابر پرتوهای اتمی، به عنوان ریسمان در صنایع هستهای به کار گرفته میشد. سرانجام در سال ۱۹۸۱، این ماده شگفتانگیز راه خود را به دنیای معماری و ساختمانسازی باز کرد و تولید آن به عنوان یک مصالح ساختمانی کلید خورد.
.jpg "متریال ETFE")
ساختار و ویژگیهای فیزیکی ETFE
این محصول پلیمری در واقع نوعی پلاستیک شفاف، پایدار و بسیار بادوام است که میتوان آن را به ورقها و صفحات نازک تبدیل کرد. این ورقها به دو شکل اصلی مورد استفاده قرار میگیرند: به صورت مسطح یا به شکل بالشتکهای پر شده از هوا که به آنها کوشن (Cushion) میگویند. هر صفحه معمولاً از دو تا پنج لایه فشرده تشکیل شده که این لایهها در قابهای آلومینیومی مستقر شده و به سازه اصلی بنا متصل میشوند.
دوام و طول عمر شگفتانگیز
یکی از برجستهترین ویژگیهای ورقههای ETFE، مقاومت بینظیر آنها در برابر عوامل محیطی است. این ماده تحت تأثیر اشعه فرابنفش (UV)، آلودگی هوا و دیگر عوامل فرسایشی قرار نمیگیرد. آزمایشهای دقیق نشان دادهاند که در این متریال هیچگونه فساد، تحلیلرفتگی، تجزیه یا کاهش مقاومت کششی رخ نمیدهد. بر همین اساس، پیشبینی میشود که ETFE بتواند تا ۴۰ سال عمر مفید داشته باشد، بدون آنکه دچار شکنندگی یا تغییر رنگ شود.
برای دانلود پاورپوینت این مقاله اینجا را کلیک کنید.
