.jpg)
تحلیل سبک هنری مسعود عربشاهی از نگاه جواد مجابی
اگر مسعود عربشاهی را نوآوری سنتگرا میدانیم، به خاطر تعلق چندسویه، آشکار و پنهان او با هنر نگارگری ایران و همچنین تجربههای آگاهانه و درستی است که از هنر معاصر جهان دارد. او هویت کار خود را بر اساس فرهنگ باستانی کشورش و دستاوردهای نویافته نقاشی جهان بنا نهاده است.
این تعلقات چندسویه با هنر ایران را میتوان در آثار او مشاهده کرد. برای مثال، هندسه آثار او از شکلهای موجود در حجاریهای باستان، دستبافتها و هنرهای مردمی الهام گرفته شده که بهرغم ترکیببندی نوین، وامدار معماری آثار باستانی ماست.
.jpg)
ویژگی دیگر، نبودن جای خالی در متن هنر ایرانی است که در تابلوهای او نیز دیده میشود. هنرمند باستانی ایران در کاشی، قالی و مینیاتور به اشباع رنگ و نقش مبتلاست و کثرت نقوش و رنگپارهها جایی تهی باقی نمیگذارد. این ویژگی در متنی دوبعدی و بیمرایا رخ میدهد که ریشه در نگاه و حافظه قومی دارد. همچنین، استفاده از طلااندازی، لاجوردفامی و نیلیسازی متن، روشی بومی است که عربشاهی از کاشی و مینیاتور بهره گرفته است. بنابراین، صورت و ماهیت آثار عربشاهی به حافظه قومی متصل و با آن همسوست.
عربشاهی: هنرمندی نوآور در دنیای آبستره
اما جدا از این ارجاعات بومی که رد نقشمایهها و رنگپارههای کهن را در کار هنرمند نشان میدهد، عربشاهی یک نقاش نوآور امروزی است. او برای خلق آثارش، عناصری را از حافظه خود و خزانه نگارین ملتش احضار میکند تا به خلق دنیایی شجاع و نو در بسیط آبستره دست یابد.
او نه تصویرگر ادبی است و نه روایتگر افسانههای دنیای قدیم، بلکه نقاشی است که وسوسه بازی با نور، رنگ و نقش را دارد تا دنیای رنگین رویاهایش را به دلخواه بر پرده بنشاند. او سالهاست که از این دنیای انتزاعی نبریده و دغدغههایی چون شهرت، بازار و میل مشتری، او را از تکامل زبان انتزاعی و شیوه مستقل بیانش باز نداشته است. بودن در یک فرهنگ و فراتر رفتن از آن، سودایی است که پیشگامان هنر نوین ایران در سر میپختند.
برخی از آثار مسعود عربشاهی
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
تحریریه معماری آرل
منبع: نشریه هنرهای تصویری حرفه هنرمند شماره 48



