مدرسه معماری کوپر یونیون نیویورک

جان هیداک استاد مدرسه کوپر یونیون بود؛ او ۱۰ سال تدریس کرد و حدود ۲۰ سال تا پایان عمر خود، رئیس آن بود (در سال ۲۰۰۱ درگذشت). او تاثیر زیادی بر دانشجویان معماری گذاشت؛ از جمله شاگردان او دانیل لیبسکیند، شیگرو بان و بهرام شیردل بودند. او بحثی تحت عنوان “معماری معماری” یا همان “علم معماری” یا “رشته معماری” را مطرح کرد. او معتقد بود رشته چیزی است که ما از طریق تحقیق و پژوهش به دست می‌آوریم و در مقابل “حرفه معماری” قرار می‌گیرد. حرفه کاری است که یاد می‌گیریم از طریق تکرار آن را ادامه دهیم و به تحقیق دست نمی‌زنیم و این جدای از رشته معماری است. او بحث تئوری را در مدرسه کوپر یونیون بسیار جدی پیگیری می‌کرد.

مدرسه کوپر واقع در میدان ۴۱ کوپر، دارای ساختمان کالج‌های تدریس هنر، معماری و مهندسی است.

ساختمان در پوسته فولاد ضد زنگ پیچیده شده است و راهروی گسترده ۶ متری مارپیچ در اطراف دهلیز مرکزی برای دسترسی بین مکان جلسه و گفتگوها میان‌رشته‌ای در نظر گرفته شده است.

توقف آسانسورهای اصلی ساختمان فقط در طبقه اول، پنجم و هشتم به افزایش فعالیت‌های فیزیکی دانش‌آموزان کمک می‌کند.

موسسه کوپر مشتاق به ایجاد ساختمانی بود که بتواند هدف موسسه، ارزش‌ها و آرمان‌های خود را به عنوان یک مرکز آموزش پیشرفته و خلاقانه در هنر، معماری و مهندسی منعکس کند و به یک مرکز فرهنگی و فکری مشهور در نیویورک تبدیل شود.

داخل ساختمان به گونه‌ای است که روابط بین ۳ کالج به خوبی برقرار شود. هسته عمودی در قلب ساختمان به عنوان فضایی مرکزی برای مبادله رسمی اجتماعی و فکری و نمونه خلاق در ساختمان جدید نمود پیدا کرده است.

از لابی‌ای با دو ورودی بلند، با پله‌های قابل توجه در طبقه چهارم به سالن دانشجویان خواهیم رسید و از آنجا به شهر مشرف خواهیم بود. در طبقه پنجم و نهم لابی مشرف به آسمان خواهیم داشت که سالن دانشجویی و اتاق سمینار و سالنی مشرف به شهر با فضایی سامان‌یافته در آنجا خواهیم داشت.

فیزیک و نمای ساختمان به ادغام کالج با محله خود کمک می‌کند. نمای شفاف در سطح خیابان، محیط را برای مشاهده و شرکت در فعالیت‌های موجود دعوت می‌کند. بسیاری از کاربری‌های عمومی (از جمله فضای خرده‌فروشی و یک نمایشگاه لابی) در سطح زمین واقع شده‌اند و گالری دوم و یک سالن ۲۰۰ صندلی از خیابان به راحتی قابل دسترسی است.

مدرسه کوپر با رعایت اصول معماری پایدار و انرژی کارآمد و با مصالح فولاد و شیشه، پوسته‌ای مطلوب در ساختمان طراحی کرده است. عملکرد ساختمان از طریق کنترل نور روز، مصرف انرژی و تهویه طبیعی گزینشی است (به مقتضای زمان از آن‌ها استفاده خواهد شد). سیستم دو پوسته اجازه می‌دهد تا برای افزایش عملکرد و ترکیب پویا در سطوح مختلف از پانل‌های قابل تغییر و نماهای متفاوت و متنوع استفاده کرد و همچنین باعث کاهش هجوم تابش گرما در تابستان و کنترل دمای محیط داخلی خواهد شد.

در این مدرسه تلاش شده است تا فضای کار و تمرین مناسب برای تحصیل دانشجویان فراهم شود. بیش از ۴ هزار متر مربع کارگاه برای استودیوهای معماری در نظر گرفته شده است که این موضوع باعث می‌شود هر دانشجو بتواند میز ترسیم و فضای کار مخصوص به خود را داشته باشد، ضمن آنکه از امکان وجود رایانه و نرم‌افزارهای کامپیوتری بهره می‌برد. در استودیوهای معماری، کنترل و پیشبرد پروژه با استفاده از ابزار ترسیم دو بعدی، سه بعدی، مدل‌سازی و ساخت انیمیشن (تصاویر متحرک) تحت نظارت اساتید انجام می‌شود و تمامی استودیوها مجهز به ابزار نمایش تصویر، اینترنت و شبکه داخلی هستند.

شروع ساخت: ۱۳ نوامبر، ۲۰۰۶
افتتاحیه: ۱۵ سپتامبر، ۲۰۰۹
حجم فضا: ۱۷۵,۰۰۰ فوت مربع ناخالص (نه طبقه به همراه دو زیرطبقه، ارتفاع: ۱۳۵ فوت)
آزمایشگاه: ۳۹,۰۰۰ فوت مربع
استودیو: ۱۰,۰۰۰ فوت مربع
کلاس: ۱۵,۴۰۰ فوت مربع
فضای دانشجویی: ۵۰۸۰ فوت مربع
فضاهای عمومی (سالن اجتماعات فردریک پی. رز، اتاق ژاک و ناتاشا گلمن، سالن انتظار نمایشگاه و گالری): ۸۸۰۰ فوت مربع
سایت مساحت: ۱۸,۰۰۰ فوت مربع
حجم: ۱۸۰,۰۰۰ فوت مربع ناخالص
نام برنامه: امکانات عمومی شامل نمایشگاه، سالن ۲۰۰ صندلی، سالن و فضای چندمنظوره پوسته، فضای خرده‌فروشی در کنار خیابان سوم، ۱۵,۰۰۰ فوت مربع کلاس درس (تقریبی)، ۴۰,۰۰۰ فوت مربع آزمایشگاه (تقریبی)، ۱۰,۰۰۰ فوت مربع استودیو آموزش هنرها و فضاهای کاری، ۱۲,۰۰۰ فوت مربع موسسه و فضای فعالیت‌های دانشجویی (تقریبی)، ۱۵,۰۰۰ فوت مربع دفاتر اداری و دانشکده (تقریبی)، ۴,۰۰۰ فوت مربع مرکز کامپیوتر متمرکز (تقریبی).

عکس‌هایی از دیاگرام، اسکیس و نما از مدرسه کوپر در زیر مشاهده کنید.

آموزش معماری در ایالات متحده آمریکا تا پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر دنباله‌رو و پیرو سرسخت نئوکلاسیک و شیوه‌های آموزشی قرن نوزدهم مدرسه بوزار پاریس بود. اما با حضور والتر گروپیوس در هاروارد در سال ۱۹۳۸، سلطه بوزار به سرعت در هم شکست و جای خود را به فناوری آموزشی ضد کلاسیک داد که مدت‌ها پیش، گروپیوس آن را در مدرسه معماری باوهاوس به وجود آورده بود.

“جان هیداک که در ابتدا، یک مدرنیست و پیرو اندیشه‌های لو کوربوزیه به شمار می‌رفت، از نخستین معمارانی بود که تشخیص داد، شیوه‌های آموزشی و سنت معمول در باوهاوس، علی‌رغم کنار زدن شیوه‌های بوزاری، هنوز به همان اندازه دارای محدودیت است. هیداک معتقد بود که الگوی مدرنیستی، عمیقاً ضد روشنفکری است و مدرنیسم سطح معماری را تا حد راه‌حل‌های تکتونیک و کاربردی پایین می‌آورد.”

در حال حاضر آموزش معماری در مقطع لیسانس در مدرسه معماری “اروین س. چنین” در مجتمع مذکور، در دوره‌ای پنج ساله انجام می‌شود. شالوده فلسفی این مدرسه را روابط پیچیده مبتنی بر هم‌زیستی آموزش، پژوهش، مباحث نظری و عملی و همچنین طیف گسترده کوشش‌های خلاقانه مربوط به توسعه معماری هدفمند تشکیل می‌دهد.

سال اول:

فن معماری، مقدمات دروس فنی، طراحی با دست آزاد، تاریخ معماری ۱، برنامه‌نویسی کامپیوتر، هندسه توصیفی، ادبیات اشکال و بیان.

سال دوم:

طراحی (۲)، سازه (۱)، تاریخ معماری (۲)، حساب و تحلیل هندسی، مفاهیم فیزیک.

سال سوم:

طراحی (۳)، سازه (۲)، فناوری محیطی (۱)، فناوری ساختمان، ساخت جوامع مدرن، دروس انتخابی.

سال چهارم:

طراحی (۴)، سازه (۳)، مدیریت ساختمان، فناوری محیطی (۲)، دروس انتخابی.

سال پنجم:

تز (پایان‌نامه)، سازه (۴)، طراحی شهری، تمرین‌های حرفه‌ای، مفاهیم پیشرفته، دروس انتخابی.

هدف اصلی سیستم آموزش در این مدرسه آن است که بتواند معمارانی را تربیت کند که دانش و مهارتشان بر اساس فهم ژرف و درستی از مسائل اجتماعی، زیبایی‌شناسی و تکنولوژی محیطی شکل گیرد. در طول دوره پنج ساله آموزش معماری بر ارتباط میان معماری و دیگر رشته‌های خلاقانه تأکید می‌شود. دانشجویان تشویق می‌شوند که به قدرت و مهارت بیان خودشان (افکار و عقایدشان) دست یابند و آن را با ابزار گفتاری و بصری ابراز کنند.

پلان‌های زیرزمین و طبقات مدرسه کوپر، لطفا بر روی عکس‌ها کلیک کنید.