نگاهی به فیلم بلید رانر: تقاطع سینما و معماری

تحریریه معماری آرل

اطلاعات فیلم

عنوان اصلی: Blade Runner

سال ساخت: 1982

مدت فیلم: 117 دقیقه

محصول: USA

کارگردان: Ridley Scott

بررسی فضاهای شهری و معماری در بلید رانر

این فیلم، یکی از آثار کلاسیک دهه 80 میلادی، با نگاهی آینده‌نگر به خلق فضاهای شهر لس آنجلس در سال 2019 پرداخته است. موسیقی متن این اثر که توسط ونجلیس ساخته شده، به طور کامل با فضاسازی و طراحی محیطی فیلم همخوانی دارد. یکی از مفاهیم کلیدی و برجسته در این فیلم، طراحی فضاهای شهری با الهام از مهندسی ژنتیک انسان و ایده‌های ساختارشکنی (دیکانستراکشن) است.

(دیکانستراکشن)

تحریریه معماری آرل

اطلاعات تکمیلی فیلم

عنوان اصلی: Blade Runner

سال ساخت: 1982

مدت فیلم: 117 دقیقه

محصول: USA

کارگردان: Ridley Scott

در این مقاله به بررسی فیلم بلید رانر پرداخته‌ایم. این فیلم، یکی دیگر از آثار کلاسیک دهه 80 میلادی است که با رویکردی آینده‌نگر، به خلق و شکل‌دهی فضاهای شهر لس آنجلس در سال 2019 پرداخته است. موسیقی متن این فیلم، اثر ونجلیس، با تمام فضاها و طراحی‌های بصری فیلم ارتباطی عمیق دارد. یکی از کانسپت‌های فوق‌العاده این اثر، طراحی فضاهای شهری با در نظر گرفتن طراحی ژنتیکی انسان، از طریق ایده‌های مهندسی و ساختارشکنی (دیکانستراکشن) بوده است.

طراحی صحنه و تاثیر آن

طراحی صحنه این فیلم بر عهده سید مید (Syd Mead)، طراح سابق شرکت فورد، بوده است. او به عنوان مشاور و طراح صحنه‌های فیلم فعالیت داشته و پیش از این نیز برای شرکت‌هایی مانند سونی و کرایسلر طرح‌هایی ارائه کرده بود. رویکرد ساختارشکنی (دیکانستراکشن) او، با تلفیق نگاه‌های آینده‌نگر و عناصر گذشته در طراحی شهر لس آنجلس، یکی از برجسته‌ترین آثار سینمایی و هنری تا به امروز محسوب می‌شود. بر اساس گزارش‌های هالیوود ریپورتر و بسیاری از منتقدان سینمایی، فیلم بلید رانر در میان ۱۰ فیلم برتر تاریخ سینما قرار دارد. این فیلم به دلایل مختلفی در بازه‌های زمانی متفاوتی مورد بازسازی و اکران مجدد قرار گرفته است.

چالش‌های تولید و نسخه‌های مختلف فیلم

البته بلید رانر با چالش‌هایی فراتر از این موارد نیز در زمان ساخت روبرو بود. همانطور که می‌دانیم، اسکات در آن زمان به دلیل قراردادش با کمپانی سازنده، حق دخالت چندانی در تدوین فیلم نداشت و نظر نهایی متعلق به استودیو بود. استودیو نیز بدون توجه به نظر اسکات، نسخه‌ای را با روایت هریسن فورد روانه اکران کرد که در پایان، تحت تاثیر ایده مرسوم “پایان خوش” آن دوران، فورد و شان یانگ را در حالی که به سمت غروب آفتاب رانده و از دوربین دور می‌شدند، به تصویر کشید. با این حال، همین نسخه نیز طرفداران بسیاری یافت. تا اینکه اسکات در سال 1991 فرصت یافت با اعمال تغییراتی، فیلم را به دیدگاه دلخواه خود نزدیک‌تر کند.